Овој пат, во рубриката Licentia poetica ,ви ја претставуваме поезијата од необјавената поетска книга на Марковски, насловена „Хипербог“.

Уредник Филип Димкоски

Смртта не е возвишена, историјата не е мудра

Смртта не е возвишена, историјата не е мудра

рече часовничарот пред порти од дуќанот

треперот на гитарските жици откај плоштадот

ламтеж е по проѕирна слобода

која за мајсторот може да ја опише

само филигран од крила на пеперуги

кои веќе слетале на главите од статуите

што треба да оживеат

Лудиот сликар го црта градот погледнат од месечината

Пекаат по мостови улиците обоени од пешачки премини

судбоносен немир произведува

дни од минато заробено во клепсидра

Смртта не е возвишена, историјата не е мудра

светлината нѐ раскинува на мигови

кон кои водат сите патишта на два-три ангела што не знаат за време

душата е знаме развиорено на каракамен

Смртта не е возвишена, историјата не е мудра

Ти си моето лудило и куќа на изгрејсонцето

визија на небо што паѓа

и ни ги бере погледите во тажен дожд.

Лудилото не е возвишено, сегашноста не е сеприсутна

Луда си, а месечината останува посилна од ноќта

ко што се усните посилни од зборови

родени негде меѓу тела чии меѓи бојосуваат души

со тажен дожд.

Откажи се од ѕвездите

зашто ноќта ќе ти ја покаже само

онаа страна на месечината

што ја одразува светлината на солзите.

 

Паѓање

Секое соѕвездие

низ здив од пролет ги дува тешките облаци на времето над нас

сѐ е толку модерно

сѐ – хипер

така едноставно, овде и сега

во Градскиот парк има само едно расцутено дрво

и колонија осамени пчели

секоја лета

кон својот величествен

монструозно грандиозен

цвет

со мирис на оној ден кога

ветрот нежно ти ја сврте главата за да не му го видиш крајот.

Зинати празни погледи од балустрадите бараат светлина

додека врнат

инстинктот што ги отвора нашите чадори мигот

пред да паднат

е истиот што прави

во фото-финишот да ја дотрчам стазата пред сите

и во спокоен умор што потсеќа на раѓање

да го дочекам назад во домот на моите гради

она што преостанува да се дише.

 

Секое соѕвездие ќе го впише моето име

на големата сина хартија поцрнета од болест на окото

околу моштите на паднатите за татковината

лунѕаме немоќно соочени со дрвен мирис

од Градскиот парк

во кој солзите ја бараат правдата за своето паѓање и раѓање.

Стефан Марковски (01.12.1990) е македонски книжевник и филозоф.

Дипломирал на Катедрата за општа и компаративна книжевност и на Институтот за Филозофија при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ – Скопје.  Постдипломец е на Факултетот за Драмски Уметности – насока Филмско и ТВ сценарио.

Автор е на книги од различни жанрови и области, романите: „Еднонасочно“ и „Еретички писма“; збирките раскази: „Продавачот на ветар и магла и други приказни“ и „Смртта долетува насмевната“; поетските збирки: „Апеирон“, „За некои спомени на онаа некогашност“, „In Nomine“, „Сиво сјаат вселените“, „По трагата на белиот грифон”.

Автор е и на есеистички книги од областа на филозофијата и психологијата, „Хиерархиска еволуција на свеста“, „Мета(де)конструкција и општа филозофија“ и „Среќата е глагол“.

Марковски е добитник на македонски и меѓународни книжевни награди и е член е на Друштвото на писатели на Македонија, на Македонскиот центар на ITI и други асоцијации.

Главен и одговорен уредник е на најстарото македонско книжевно списание – „Современост“ и е уредник на поетските збирки вклучени во проектот „Метрички карван“.

Есенски расцветан ден

Патиштата се гушнати од обезгранети елки

зрак како скалпел ги сече и им ја раздава

утринската летна есен на вервериците

природната коса на уличниот кловн е обелена од премногу забава

самотијата краде големи платна од кината

и се пришива себеси во отмените одела со кои

пешаците одат на работа

малите светлини полека заоѓаат во житните мелници

Земјата е натоварена на дирижабли што ѝја менуваат орбитата

плодовите се планети во дворовите

мислите се безбедно стационирани во привремен паркинг

налик хемисфера

и телото бира да жонглира на пешачки премини до црвеното светло

готски замоци со острите врвови го покажуваат патот на душата

кружните текови спокојно расцветале

есенски пасторали од шиените усти на фукарите

и ретките скитници

што ги горат оние делови од душата кои се отсјај на

небото во тебе.